Verbaasd

Verbaasd ben ik, stomverbaasd. De Engelsen hebben er een veel mooier woord voor: “Flabbergasted”. Dat is precies hoe ik me voel na het laatste telefoontje van vandaag. Ik ben heel beleefd gebleven en heb zelfs niet gescholden tegen de telefoon toen ik al opgehangen had, maar wat kunnen mensen toch raar reageren.

Vorig jaar kreeg ik mevrouw en meneer als (eenmalige) nieuwe klanten.  Meneer had een uitkering van een lijfrente gehad in 2013 en voor de zekerheid gingen ze nu maar naar een ‘professionele’ belastingconsulent toe voor het invullen van de aangifte. Mevrouw had na jaren alleen inkomsten uit werk opgegeven te hebben geen aangifteverplichting.

De aangifte van meneer was keurig voor 1 april 2014 geregeld en de klanten waren dankbaar, dat deaanslag conform de aangifte ontvangen werd. Eind oktober 2014 ontving mevrouw een brief dat ze als nog aangifte over 2013 moest doen. Mijn standaardvraag in dat geval is, of dat ze destijds in maart alle gegevens overhandigd heeft en of de toen ingevulde aangifte alsnog verzonden kan worden. Dit was het geval en zonder hier extra voor te rekenen heb ik ook de partneraangifte verzorgd.  

 

Toen werd het augustus 2015 en de definitieve aanslag van mevrouw liet nog op zich wachten. In plaats daarvan kreeg mevrouw het bericht dat ze een overzicht moest insturen van overige inkomsten, omdat de Belastingdienst gegevens heeft over meer inkomsten, dan dat er in de aangifte opgegeven zijn. En daar begon dus haar probleem: Ze had de aangifte niet zelf ingevuld! 

“Ik begrijp er niets van”, aldus mevrouw  "nooit hebben we problemen gehad, maar net dat ene jaar, dat u voor ons de aangifte invult, hebben we al tot 2x toe problemen met de Belastingdienst. Niet dat ik het u verwijt hoor…”Jaja. ”Heeft u misschien inkomsten uit een PGB?” opper ik. Ze is namelijk niet de enige klant met dit probleem. “Ja we hebben een logeerkindje, maar dat hebben we al jaren, maar net nu u de aangifte invult krijgen we hier problemen mee!” Ik geloof niet dat ze mijn antwoord nog gehoord heeft, het was toch allemaal mijn schuld dat de Belastingdienst van haar logeerkindje op de hoogte is.

Halve Zool

Alle zeilen worden bijgezet, het complete netwerk wordt ingeschakeld. Er moet toch ergens wel een leuke voetbalwedstrijd gespeeld worden a.s. zaterdag. Hoewel de wandelschoenen al klaar staan is manlief geloof ik nog niet toe aan onze 1^e officiële wandeltocht samen, want dat was oorspronkelijk het plan wanneer het voetbalseizoen afgelopen zou zijn.

“Hoi Ab, zaterdag naar SC Veenwouden - Zeerobben?” kom ik op zijn Facebook tegen. Zelf had hij al ontdekt via Twitter, dat er in het Drachtster bos, de thuishaven, ook nog wel een interessante wedstrijd gespeeld werd. Zwaagwesteinde tweette: “ZM2 speelt zaterdag 6 juni om 14:30 de finale in de nacompetitie tegen ACV Assen 3 op neutraal terrein bij Drachtster Boys." Maar ja, beide opties komen te vervallen, want het is niet in de buurt van de camping. Een jeugdtoernooi in Holten is op het ogenblik nog de beste optie.

De wandeltocht had ik al uitgezocht. Nou niet zozeer omdat deze tocht in de buurt was, maar puur omdat ik dit een zeer geschikte wandeltocht vond voor een ‘beginner’: “De 33^e Halve Zolentocht”. Ik had het echter niet moeten vertellen. Natuurlijk zet hij zijn netwerk weer in om dit te voorkomen. 2 uur geleden ontving ik als volger van 112Vandaag.nl het bericht, dat vanochtend de fietsbrug van het ‘Halve Zolenpad’ ingestort is, doordat er een tractor / maaimachine overheen gereden is.
 

Dit heeft hij waarschijnlijk nog geregeld voordat we gisteren de plannen voor zaterdag doorspraken.
Het wordt een alternatief: We gaan fietsen. Hoe lang de fietstocht wordt is nog afwachten. We zien wel wat we tegenkomen onderweg.

Spelen

We zitten er eigenlijk al helemaal klaar voor, vrijdagmiddag op een terras van één van de deelnemende horecagelegenheden van “Rondje Ermelo”. Het is een gezellige bedrijvigheid, dat opbouwen van muziekinstallaties voor liveoptredens van verschillende bands. 

Deze bands zijn straks allemaal te bezoeken. 

Met een toeristenbus (hop-on-hop-off) kan je langs 13 podia, een soort luxe ‘kroegentocht’ staat dus op het programma.

Er komt een personenauto voorgereden en we staan er versteld van wat er allemaal in zo’n auto past (vergeef me, dat ik niet op het merk heb gelet). Een grote monitor, allerlei microfoonstandaards, koffertjes en een grote rolkoffer, worden uitgeladen en naar binnen gesjouwd. “Dat jullie er altijd een busje voor huren met koor snap ik niet hoor”, zegt Ab, “je ziet dat het ook past in een gewone auto”. Daar heb ik niet van terug.

Maar dan komt er nog een auto, met aanhangwagen, helemaal volgeladen en dan nog een auto, allemaal voor “Mum’s Project”, het bandje van 5 personen dat in ‘het Wapen van Ermelo’ speelt. Een busje is nog niet zo onhandig, ons koor is groter, maar ik vraag me af wie er meer podium vraagt.

Dat niet iedereen even blij is met zo’n liveoptreden blijkt later,

wanneer een vader met zijn zoontje plaatsneemt op het terras. Vrolijk huppelt het jochie van een jaar of 10 naar binnen, maar minder vrolijk stapt hij korte tijd later weer naar buiten:”Papa, ze hebben het hele speelhoekje weggehaald!” zegt hij met grote verbazing in zijn stem. Tja, vandaag spelen grote mensen in de speelhoek.

Couveusekindje

“Zoiets gebeurt toch alleen in een film!” Dit was mijn eerste gedachte toen ik het nieuwsberichtje las over een babyruil. Vandaag kwam in het nieuws dat 2 Franse families bijna 2 miljoen euro schadevergoeding krijgen, omdat vlak na de geboorte 2 meisjes verwisseld zijn door een verpleegster. Beide meisjes lagen in een couveuse en zijn aan de verkeerde ouders gegeven.

 

Ik moet denken aan de geboorte van onze kinderen. Beide moesten na de geboorte ook in de couveuse. Ik weet nog wel dat ook bij mij de gedachte van een babywissel door mijn hoofd gespeeld heeft. Eigenlijk alleen bij de oudste, de eerste bevalling die we meemaakten. Daniëlle was binnen 10 minuten ‘gehaald’ via een keizersnee en nadat ik een glimp van haar opgevangen had, werd ze meegenomen door de kinderarts, die de verdere zorg over haar had. 

In de uitslaapkamer, waar ik een uurtje mocht ‘uitslapen’ van mijn ruggenprik, werd een polaroidfoto in mijn handen gedrukt van Daniëlle in de couveuse. Op dat moment had ik die gedachte van:”hoe weet ik nu zeker dat dit onze baby is?”. Ik zou mijn eigen dochter misschien niet herkennen, want wat had ik nou van haar kunnen zien in die paar seconden. Die angst was eigenlijk direct over, toen ik haar buurmeisje zag liggen, een te vroeg geboren baby van nog geen 5 pond naast onze ‘wolk’ van ruim 8 pond.

Wat moet dat erg zijn om mee te maken. Eigenlijk is de onzekerheid voordat zoiets ontdekt wordt misschien nog erger. Op welk moment begint de twijfel, of dat meisje wat je opvoedt wel je eigen dochter is? Wanneer besluit je om een DNA-test aan te vragen? Denk je dan gelijk terug aan het ziekenhuis en een mogelijke babyruil of ga je als vader twijfelen aan de moeder van je dochter? Hoewel we ons soms afvragen hoe twee echte bètamensen zo’n lieve, zorgzame dochter met totaal andere interesses konden krijgen, mogen we zeker weten dat er van babywissel geen sprake kan zijn.

Brood

De meeste vrienden en bekenden weten wel waar ik mijn brood mee verdien; ik heb een eenmanszaak, een administratiekantoor. Wat begonnen is met enkele uren de boekhouding van ons eigen bedrijf ‘De Kwaadsteniet Consultancy’ bijhouden, is in de loop van 14 jaar uitgegroeid tot een dagtaak van ongeveer 6 uur per dag. Een 15-tal ondernemingen en ongeveer 150 particulieren heb ik inmiddels in mijn klantenbestand.

Voordat jullie denken dat het elke dag luxe broodjes zijn, moet ik eerlijk zeggen, dat lang niet alle uren facturabel zijn. Een flink aantal uren gaat zitten in de bestuursfuncties, meestal het penningmeesterschap, die ik bekleed in verschillende verenigingen en stichtingen. Na eveneens 14 bestuursjaren in de Stichting Kerk en Recreatie Friesland (S.K.R.F.) is er helaas een einde gekomen aan het evangelisatiewerk op camping de ‘De Wite Burch’ in Bakhuizen. Als penningmeester heb ik de taak nog om de jaarcijfers af te ronden voordat woensdag de kascontrole plaatsvindt.

Voordat alles afgerond is, ben ik alweer benaderd voor iets nieuws: Of ik penningmeester wil worden

van de Stichting Vuurwerk. Stichting Vuurwerk verzorgt om de week op zaterdag een kinderochtend voor kinderen van de basisschoolleeftijd. Tijdens deze ochtenden wordt er een verhaal uit de Bijbel verteld en mogen de kinderen deelnemen aan allerlei activiteiten. De grootste ‘klantenkring’ zijn kinderen van het AZC. Weer een mooie evangelisatieactiviteit waar ik de financiële administratie van mag gaan doen. Voordat de overdracht plaatsvindt, word ik nog wel even gewaarschuwd: “Het is wel een schoenendoosadministratie hoor!”.

Vorige week heb ik wat tijd genomen om deze “schoenendoosadministratie” wat te ordenen. Nou ja schoenendoos… het is meer een ‘broodtrommeladministratie’. Benjamin heeft het toch een tijdje zonder broodtrommel moeten doen, maar mag nu zijn broodje weer gewoon in zijn vertrouwde bakje mee naar school nemen.