De grootste fan

Of je vindt hem mooi, of je vindt hem absoluut niet mooi. Dat is de reactie op onze nieuwe auto. We mochten ruim 3 maanden geleden een leaseauto uitzoeken en de enige voorwaarde was een van te voren vastgesteld maximum leasebedrag per maand. Ab had zich wat verdiept in merken en modellen. We zijn beiden niet van die ‘autofanaten’ en ik had dan ook geen voorkeur voor een bepaald merk of model.

Wel voor de kleur, of eigenlijk tegen: “Als het maar geen brandweerrood wordt!” En ja, één voorkeur had ik wel; het liefst een auto met een hogere instap, zodat je niet zo diep hoeft te bukken om in te stappen. Ab zijn keuze viel op een Nissan Quasqai en we vonden zo'n sunroof wel erg mooi. Helaas toen we bij de Nissan dealer gingen ‘proefzitten’ bleek dat hij met zijn hoofd tegen de rail aan de zijkant kwam en dus te ‘groot’ was voor deze auto. De dealer liet ons het nieuwere model, de Juke, ook proberen. Deze kleinere uitvoering kon zelfs 50 kg meer trekken en we zaten er prima in. De beslissing was al snel genomen, het werd een Nissan Juke en als kleur koos Ab… ROOD. Precies dezelfde als in de tv commercial.

Onze auto was nog in bestelling en tijdens een familiediner ter gelegenheid van de verjaardag van (o)ma kwam het onderwerp op auto’s. Mijn zus, een vervent BMW rijdster, vertelde in geuren en kleuren, dat ze nu toch een afschuwelijke auto had zien rijden: de Nissan Juke! Van je zus moet je het maar hebben, dank je wel zus, die hebben wij net besteld! Ook later, als de Juke eens ter sprake kwam, werd ons duidelijk: of je vindt hem mooi, of je vindt hem absoluut niet mooi. Een tussenmogelijkheid schijnt er niet te zijn.

De grootste ‘Jukefan’ zijn we na 5 dagen ‘Jukerijden’ al tegengekomen. Ons overbuurjongetje van 2,5 op de camping. We stapten nog maar net uit of het ventje kwam al enthousiast op ons af en riep: ”Nissan Juke, Nissan Juke, Nissan Juke”. Helemaal weg is hij van onze nieuwe auto en natuurlijk mocht hij er even in zitten. Als we wegrijden roept hij: “dag Nissan!” en als Ab weg is komt hij regelmatig even melden: ”Nissan weg”. Ja, hij is echt weg van onze Nissan Juke!

Bel-me-niet

Ring…ring…ring... (de zakentelefoon) “Goede middag, met Margreet de Kwaadsteniet.” “Goede middag mevrouw Margreet, met meneer Huppuldepup van Pretium Telecom. Mag ik van u de eindverantwoordelijke die gaat over de inkopen van uw kantoor?” “Daar spreek u mee. ” “O, mooi dat ik u dan tref mevrouw Margreet. Ik zie dat u op het ogenblik geen gebruik maakt van Pretium. Is het u bekend dat u mogelijk te veel betaalt aan telefoniekosten, mevrouw Margreet?”  

“Voor dat u verder gaat meneer, bent u afhankelijk van het bel-me-niet register?” ‘Jawel, daar zijn we inderdaad van afhankelijk, maar u staat in ons klantenbestand als voormalig klant van Pretium Telecom, daarom mogen wij u gewoon bellen”  “Dit antwoord kreeg ik twee weken geleden inderdaad ook van uw collega. Maar hij zou een aantekening maken, dat we niet meer gebeld wilden worden door Pretium Telecom” “Nou ik zie geen aantekening hiervan hoor mevrouw Margreet, maar u weet dat u bij Pretium Telecom minder betaalt dan bij uw huidige provider, mag ik vragen waarom u meer wilt betalen dan nodig is?”  “Ik wil gewoon niet meer gebeld worden door Pretium Telecom, maar ik begrijp dat dit niet mogelijk is.” “Natuurlijk is dit mogelijk, mevrouw Margreet,  ik maak een aantekening dat u niet meer gebeld wilt worden, dan wens ik u nog een fijne middag en verbind u nu door naar het bel-me-niet register.”

“Het bel-me-niet register, dat heeft toch geen zin, ik ben klant van u geweest, dus u hoeft geen rekening te houden met het bel-me-niet register, bovendien sta ik al geregistreerd”. “Dat klopt mevrouw Margreet, maar ik moet u toch wijzen op  het bel-me-niet register, goede middag… … U wordt doorverbonden…” Ietwat gefrustreerd hang ik op. Nu maar hopen dat die aantekening werkelijk gemaakt is en ik dit soort telefoontjes niet meer hoef te beantwoorden.

Bijkantoor

Het is wat verwarrend, ik geef het toe. Wanneer we in het weekend in Kaatsheuvel zijn, zijn we op de camping en zijn we door de weeks in Kaatsheuvel, dan zitten we in ons bijkantoor. Voor ons is de overgang niet erg groot: ook in Drachten hebben we kantoor aan huis en is het kantoor in principe in het weekend gesloten. Waarom is het voor veel mensen dan moeilijk te geloven dat we ook tijdens ons verblijf in het zuiden van het land ‘gewoon’ aan het werk zijn?

Ik kan wel een paar redenen verzinnen eigenlijk. Ten eerste: wanneer we eind van de middag gebeld worden, is de kans groot, dat we in de schaduw van onze parasol voor onze caravan met een heerlijk koud pilsje zitten te genieten van het mooie campingleven en het prachtige weer. Ten tweede, als we na een weekje hard werken weer thuis zijn in Drachten, zijn we weer een tintje donkerder gekleurd van het heerlijke buitenleven op de camping. Ten derde: de laatste tijd zijn we eigenlijk alleen maar mobiel te bereiken en dat geeft niet echt een idee van ‘kantoorwerk’.

Misschien is er nog wel meer aan te voeren. Dit alles heeft er in ieder geval voor ons in geresulteerd, dat we in overleg zijn gegaan betreffende verlenging van ons huurcontract van ons bijkantoor. Zelfs op de receptie hier op de camping gaf dat wat verwarring, want jaarcontracten waren al volgeboekt, omdat met Hemelvaart en Pinksteren de camping al vol stond. Maar ja die dagen is ons bijkantoor wel gesloten, maar zullen we wel recreatief aanwezig zijn op de camping, het ging juist om het hoog- en naseizoen.  Ze hebben op de receptie wat tijd nodig om in hun administratie te kijken of we een verlenging van ons contract kunnen krijgen, maar de kans is groot, dat we ons bijkantoor hier tot 29 oktober open kunnen houden.

Vrijmarkt

Koninginnedag vieren op de camping. Om niet de hele dag voor de caravan te zitten besluiten we een keer een vrijmarkt op te zoeken. Hoewel we geen van beiden echte liefhebbers zijn van rommelmarkten, willen we toch eens kijken wat Brabant ons te bieden heeft.

Als eerste is Kaatsheuvel aan de beurt. Het centrum van Kaarsheuvel licht slechts 2 km van de camping vandaan en als we door het centrum rijden, zijn we blij dat we er niet lopend naar toe gegaan zijn, want er is werkelijk geen mens te bekennen. Oh ja, toch. Er is een optocht met een stuk of 10 oranje versierde kinderfietsjes Dit is dus Koninginnedag in Kaatsheuvel, door naar Tilburg.

Al voor we in het centrum van Tilburg zijn zien we heel wat oranje uitgedoste mensen lopen en fietsen richting centrum, dat belooft wat. Maar als we langs het station komen zien we dat al deze mensen op weg naar de trein zijn en hun Koninginnedag dus niet in Tilburg vieren. We slaan rechtsaf en komen langs heel wat terrasjes, die nog gezellig moeten worden. Nergens een vrijmarkt in deze studentenstad te bekennen, door naar Waalwijk.

Ik ben helemaal wagenziek van het vele draaien, optrekken en stoppen in het centrum van Waalwijk. Het is me een raadsel hoe Ab het voor elkaar krijgt alle 'vrijmarktstraten' te ontwijken. Ik ga er zo langzaam aan denken dat Brabant het hele fenomeen ‘vrijmarkt’ niet kent. We besluiten een lekker bakje koffie + te halen. Ab weet nog wel een leuke plaats waar we op het terras kunnen zitten. Inderdaad vrijmarkten kan hij niet vinden, maar leuke terrasjes wel. We belanden bij ‘James’ in Sprang Capelle.

We hebben ons nog niet genesteld, of tegenover ons aan het tafeltje komt een stel zitten, waarvan de vrouw uit oude plastic tassen een stel kandelaars haalt en nog eens goed aan het bekijken is. We zitten aan de koffie met appelgebak wanneer we mensen met boodschappentassen aan hun fiets langs zien komen. We kijken elkaar aan en denken hetzelfde: er is hier een vrijmarkt in de buurt. Als we afgerekend hebben gaan we Sprang Capelle in en horen al snel dat iemand de kop van Jut tot boven aan toe geslagen heeft. En voor de kerk op het plein treffen we eindelijk een vrijmarkt aan. Een echte rommelmarkt, waar we een boek op de kop tikken en een broodje hamburger scoren. Onze Koninginnedag is weer helemaal goed, we gaan moe maar voldaan weer terug naar de camping.

Kamperen

Zaterdagochtend zijn we al vroeg wakker, we willen niet te laat vertrekken. De planning is, om met een geleende auto, rond 10 uur met onze nieuwe caravan te vertrekken. Na het ontbijt wordt de caravan aangekoppeld. Op internet wordt nog even gekeken of de breekkabel goed bevestigd is. Het aankoppelen van de caravan is gelukt en d.m.v. het optillen van de caravan wordt gecontroleerd of deze goed aan de auto vastzit; de auto komt mee omhoog, dus dat zit goed.

Lichten controleren, ook zo’n vaste handeling voordat je vertrekt. Wat we op internet gelezen hadden klopt helaas, de mistlamp van de caravan brandt constant, dit komt omdat we een 13 polige stekker op de caravan aangesloten hebben op een 7 polige aansluiting op de auto. Het lampje wordt verwijderd en dan kunnen we vertrekken.

Het is precies 10 uur, prachtig volgens planning! Aan het einde van de straat gaat het echter mis. We nemen de bocht naar links, horen een klap en zien dat de caravan teveel aan onze straat is gehecht en besluit achter te blijven. Toch niet goed bevestigd dus!

De breekkabel is afgebroken en de caravan staat op de handrem. Deze kabel heeft zijn werk goed gedaan. We koppelen de caravan opnieuw aan de auto en zien wat er verkeerd gegaan is. Nu zit de caravan goed vast en we besluiten om langs huis te gaan om te kijken of de caravanhandelaar een nieuwe breekkabel kan monteren. Helaas is het topdrukte en we kunnen pas maandag terecht, daarom besluiten we om zonder kabel toch de caravan weg te brengen.

Op de oprit van de snelweg hebben we echter het volgende probleem; de linker caravanspiegel valt van de auto. Ab haalt hem op en dit is de bekende druppel, we gaan weer terug naar huis. Thuis, na wat heen en weer getelefoneer, horen we dat we toch even langs het caravancentrum kunnen komen om een nieuwe kabel te laten monteren. Ook kunnen we daar goed passende spiegels kopen. We gaan dus toch weer op pad. Voor de 3^e maal wordt de caravan aangekoppeld en worden de lichten gecontroleerd en uiteindelijk rond kwart over 12 vertrekken we met een nieuwe breekkabel en nieuwe spiegels richting camping.

Zo’n 2 uur later dan gepland, maar na een goede reis kunnen we de caravan weer afkoppelen en op de voorseizoensplaats neerzetten. Het is even flink trekken om hem door het gras op de goede plaats te zetten. We doen een paar passen naar achteren om te kijken of hij redelijk op de toegewezen plaats staat en zien, wat een voorbijgaande campinggast ook ziet. We hebben gekozen voor heel veel privacy en hebben de caravan met de ingang naar de struiken neergezet. Toch maar even omdraaien, we hebben niet voor niets een gezellig plaatsje langs het pad gekozen. Uiteindelijk is het goed gekomen; de caravan staat keurig op zijn nieuwe plaats, we kunnen kamperen.

Lijntje

Wanneer je maar één helft van een telefoongesprek hoort, kan zo'n half gesprek hele andere associaties oproepen, dan wat de spreker bedoelt te zeggen. Zo ook gisterenavond. De telefoon ging en de nummerherkenning gaf 034... aan en ik dacht even, oh dat is uit Hilversum, dus waarschijnlijk Ab zijn zus en gaf daarom de telefoon aan hem met de woorden: “034, Hilversum, dat is voor jou!”

Hij schudde zijn hoofd, want hij had natuurlijk al direct het correcte nummer van Hilversum, 035, in zijn hoofd, maar nam toch de telefoon op en noemde zijn naam. Het was een poosje stil en vervolgens sprak hij de geruststellende woorden: “Ja hoor, er moet nog wel een lijntje zijn”. Dit antwoord op de vraag die door de beller gesteld werd vond ik echter niet echt geruststellend.

Natuurlijk had ik hier gelijk een verkeerd beeld bij, want zeg nu eerlijk, wat is het eerste waaraan men denkt bij deze woorden? Achteraf bedacht ik me, dat een ‘lijntje’ wel veel betekenissen heeft: een lijntje uitgooien doe je meestal als je gaat vissen. Mijn man is geen visser, dus dat was uitgesloten. Een lijntje is ook vaak onderwerp van gesprek, wanneer je gewicht boven gemiddeld is, maar hier ging het natuurlijk niet over, dat begreep ik gelijk. Ik was dus even in verwarring. Het enige lijntje dat ik op dat moment kon verzinnen betekende een soort bijverdienste waar ik liever geen bemoeienis mee heb.

Al snel verder in het gesprek ging het gelukkig over een haspel, nou die had je voor die soort bijverdiensten volgens mij niet nodig. Het bleek te gaan om een lijntje voor een telefoonverbinding voor de Lokale Omroep Putten. Zij komen verslag doen van de wedstrijd Drachtster Boys – SDC-Putten komende zaterdag.

Als het gelukt is met het lijntje is er Life verslag van de wedstrijd te volgen op Veluwe FM. Mocht het met dit lijntje niet gelukt zijn, dan zal het waarschijnlijk bezet gehouden worden door Smelne FM, maar er wordt in ieder geval een lijntje gebruikt!

Water

Het woord water doet mij altijd denken aan onze kroonprins. Prins Willem Alexander houdt zich al jaren in diverse functies bezig met watermanagement.

Na dit weekend echter heeft iedereen bij de titel ‘water’ waarschijnlijk de tsunami in Japan voor ogen. Dat water niet altijd te 'managen' is, werd duidelijk. Ik raak iedere keer weer onder de indruk van de grote kracht van water, wanneer ik beelden van de zeebeving en daaruit voortkomende tsunami in Japan zie. Het water dat zo te zien geen enkele moeite heeft met het verplaatsen van auto’s of zelfs(delen van) gebouwen. Werkelijk alles wordt meegesleurd met de grote golf en achterloos op een totaal andere plaats achtergelaten als het water zich weer terugtrekt.

De glimlach die misschien tevoorschijn komt, wanneer te zien is dat een auto boven op het dak van een woning terecht gekomen is, vergaat je al snel als je de rest van de puinhoop ziet die deze golf achtergelaten heeft. Zelf heb ik wel eens op een glibberige rots gestaan, terwijl er golven op deze rots stuksloegen. Het resultaat was dat ik door de kracht van zo’n relatief kleine golf mijn evenwicht niet kon houden en onderuit ging.

Ook moet ik denken aan een surfer, die op metershoge golven alleen al door de kracht van die golf snel vooruitkomt.  

De kracht van water kreeg zondag-middag echter nog een andere betekenis. Bij ons in de kerk vond er een doopdienst plaats en weer was ik onder de indruk van de kracht van water. Ditmaal vielen een paar druppels zacht op het voorhoofd van de dopeling. Ze werd het gewaar, maar ook niet meer dan dat en toch kon je spreken van kracht, omdat die druppels water een teken en zegel waren van Gods verbondsbelofte. Graag houd ik dan ook dat beeld op mijn netvlies, maar de ramp in Japan duurt voort en nu moet datzelfde zeewater zorgen voor verkoeling van kernreactoren.

Wat een boel verschillende kanten zitten er aan water en geen mens kan zonder!