Bijkantoor

Het is wat verwarrend, ik geef het toe. Wanneer we in het weekend in Kaatsheuvel zijn, zijn we op de camping en zijn we door de weeks in Kaatsheuvel, dan zitten we in ons bijkantoor. Voor ons is de overgang niet erg groot: ook in Drachten hebben we kantoor aan huis en is het kantoor in principe in het weekend gesloten. Waarom is het voor veel mensen dan moeilijk te geloven dat we ook tijdens ons verblijf in het zuiden van het land ‘gewoon’ aan het werk zijn?

Ik kan wel een paar redenen verzinnen eigenlijk. Ten eerste: wanneer we eind van de middag gebeld worden, is de kans groot, dat we in de schaduw van onze parasol voor onze caravan met een heerlijk koud pilsje zitten te genieten van het mooie campingleven en het prachtige weer. Ten tweede, als we na een weekje hard werken weer thuis zijn in Drachten, zijn we weer een tintje donkerder gekleurd van het heerlijke buitenleven op de camping. Ten derde: de laatste tijd zijn we eigenlijk alleen maar mobiel te bereiken en dat geeft niet echt een idee van ‘kantoorwerk’.

Misschien is er nog wel meer aan te voeren. Dit alles heeft er in ieder geval voor ons in geresulteerd, dat we in overleg zijn gegaan betreffende verlenging van ons huurcontract van ons bijkantoor. Zelfs op de receptie hier op de camping gaf dat wat verwarring, want jaarcontracten waren al volgeboekt, omdat met Hemelvaart en Pinksteren de camping al vol stond. Maar ja die dagen is ons bijkantoor wel gesloten, maar zullen we wel recreatief aanwezig zijn op de camping, het ging juist om het hoog- en naseizoen.  Ze hebben op de receptie wat tijd nodig om in hun administratie te kijken of we een verlenging van ons contract kunnen krijgen, maar de kans is groot, dat we ons bijkantoor hier tot 29 oktober open kunnen houden.

Vrijmarkt

Koninginnedag vieren op de camping. Om niet de hele dag voor de caravan te zitten besluiten we een keer een vrijmarkt op te zoeken. Hoewel we geen van beiden echte liefhebbers zijn van rommelmarkten, willen we toch eens kijken wat Brabant ons te bieden heeft.

Als eerste is Kaatsheuvel aan de beurt. Het centrum van Kaarsheuvel licht slechts 2 km van de camping vandaan en als we door het centrum rijden, zijn we blij dat we er niet lopend naar toe gegaan zijn, want er is werkelijk geen mens te bekennen. Oh ja, toch. Er is een optocht met een stuk of 10 oranje versierde kinderfietsjes Dit is dus Koninginnedag in Kaatsheuvel, door naar Tilburg.

Al voor we in het centrum van Tilburg zijn zien we heel wat oranje uitgedoste mensen lopen en fietsen richting centrum, dat belooft wat. Maar als we langs het station komen zien we dat al deze mensen op weg naar de trein zijn en hun Koninginnedag dus niet in Tilburg vieren. We slaan rechtsaf en komen langs heel wat terrasjes, die nog gezellig moeten worden. Nergens een vrijmarkt in deze studentenstad te bekennen, door naar Waalwijk.

Ik ben helemaal wagenziek van het vele draaien, optrekken en stoppen in het centrum van Waalwijk. Het is me een raadsel hoe Ab het voor elkaar krijgt alle 'vrijmarktstraten' te ontwijken. Ik ga er zo langzaam aan denken dat Brabant het hele fenomeen ‘vrijmarkt’ niet kent. We besluiten een lekker bakje koffie + te halen. Ab weet nog wel een leuke plaats waar we op het terras kunnen zitten. Inderdaad vrijmarkten kan hij niet vinden, maar leuke terrasjes wel. We belanden bij ‘James’ in Sprang Capelle.

We hebben ons nog niet genesteld, of tegenover ons aan het tafeltje komt een stel zitten, waarvan de vrouw uit oude plastic tassen een stel kandelaars haalt en nog eens goed aan het bekijken is. We zitten aan de koffie met appelgebak wanneer we mensen met boodschappentassen aan hun fiets langs zien komen. We kijken elkaar aan en denken hetzelfde: er is hier een vrijmarkt in de buurt. Als we afgerekend hebben gaan we Sprang Capelle in en horen al snel dat iemand de kop van Jut tot boven aan toe geslagen heeft. En voor de kerk op het plein treffen we eindelijk een vrijmarkt aan. Een echte rommelmarkt, waar we een boek op de kop tikken en een broodje hamburger scoren. Onze Koninginnedag is weer helemaal goed, we gaan moe maar voldaan weer terug naar de camping.

Kamperen

Zaterdagochtend zijn we al vroeg wakker, we willen niet te laat vertrekken. De planning is, om met een geleende auto, rond 10 uur met onze nieuwe caravan te vertrekken. Na het ontbijt wordt de caravan aangekoppeld. Op internet wordt nog even gekeken of de breekkabel goed bevestigd is. Het aankoppelen van de caravan is gelukt en d.m.v. het optillen van de caravan wordt gecontroleerd of deze goed aan de auto vastzit; de auto komt mee omhoog, dus dat zit goed.

Lichten controleren, ook zo’n vaste handeling voordat je vertrekt. Wat we op internet gelezen hadden klopt helaas, de mistlamp van de caravan brandt constant, dit komt omdat we een 13 polige stekker op de caravan aangesloten hebben op een 7 polige aansluiting op de auto. Het lampje wordt verwijderd en dan kunnen we vertrekken.

Het is precies 10 uur, prachtig volgens planning! Aan het einde van de straat gaat het echter mis. We nemen de bocht naar links, horen een klap en zien dat de caravan teveel aan onze straat is gehecht en besluit achter te blijven. Toch niet goed bevestigd dus!

De breekkabel is afgebroken en de caravan staat op de handrem. Deze kabel heeft zijn werk goed gedaan. We koppelen de caravan opnieuw aan de auto en zien wat er verkeerd gegaan is. Nu zit de caravan goed vast en we besluiten om langs huis te gaan om te kijken of de caravanhandelaar een nieuwe breekkabel kan monteren. Helaas is het topdrukte en we kunnen pas maandag terecht, daarom besluiten we om zonder kabel toch de caravan weg te brengen.

Op de oprit van de snelweg hebben we echter het volgende probleem; de linker caravanspiegel valt van de auto. Ab haalt hem op en dit is de bekende druppel, we gaan weer terug naar huis. Thuis, na wat heen en weer getelefoneer, horen we dat we toch even langs het caravancentrum kunnen komen om een nieuwe kabel te laten monteren. Ook kunnen we daar goed passende spiegels kopen. We gaan dus toch weer op pad. Voor de 3^e maal wordt de caravan aangekoppeld en worden de lichten gecontroleerd en uiteindelijk rond kwart over 12 vertrekken we met een nieuwe breekkabel en nieuwe spiegels richting camping.

Zo’n 2 uur later dan gepland, maar na een goede reis kunnen we de caravan weer afkoppelen en op de voorseizoensplaats neerzetten. Het is even flink trekken om hem door het gras op de goede plaats te zetten. We doen een paar passen naar achteren om te kijken of hij redelijk op de toegewezen plaats staat en zien, wat een voorbijgaande campinggast ook ziet. We hebben gekozen voor heel veel privacy en hebben de caravan met de ingang naar de struiken neergezet. Toch maar even omdraaien, we hebben niet voor niets een gezellig plaatsje langs het pad gekozen. Uiteindelijk is het goed gekomen; de caravan staat keurig op zijn nieuwe plaats, we kunnen kamperen.

Lijntje

Wanneer je maar één helft van een telefoongesprek hoort, kan zo'n half gesprek hele andere associaties oproepen, dan wat de spreker bedoelt te zeggen. Zo ook gisterenavond. De telefoon ging en de nummerherkenning gaf 034... aan en ik dacht even, oh dat is uit Hilversum, dus waarschijnlijk Ab zijn zus en gaf daarom de telefoon aan hem met de woorden: “034, Hilversum, dat is voor jou!”

Hij schudde zijn hoofd, want hij had natuurlijk al direct het correcte nummer van Hilversum, 035, in zijn hoofd, maar nam toch de telefoon op en noemde zijn naam. Het was een poosje stil en vervolgens sprak hij de geruststellende woorden: “Ja hoor, er moet nog wel een lijntje zijn”. Dit antwoord op de vraag die door de beller gesteld werd vond ik echter niet echt geruststellend.

Natuurlijk had ik hier gelijk een verkeerd beeld bij, want zeg nu eerlijk, wat is het eerste waaraan men denkt bij deze woorden? Achteraf bedacht ik me, dat een ‘lijntje’ wel veel betekenissen heeft: een lijntje uitgooien doe je meestal als je gaat vissen. Mijn man is geen visser, dus dat was uitgesloten. Een lijntje is ook vaak onderwerp van gesprek, wanneer je gewicht boven gemiddeld is, maar hier ging het natuurlijk niet over, dat begreep ik gelijk. Ik was dus even in verwarring. Het enige lijntje dat ik op dat moment kon verzinnen betekende een soort bijverdienste waar ik liever geen bemoeienis mee heb.

Al snel verder in het gesprek ging het gelukkig over een haspel, nou die had je voor die soort bijverdiensten volgens mij niet nodig. Het bleek te gaan om een lijntje voor een telefoonverbinding voor de Lokale Omroep Putten. Zij komen verslag doen van de wedstrijd Drachtster Boys – SDC-Putten komende zaterdag.

Als het gelukt is met het lijntje is er Life verslag van de wedstrijd te volgen op Veluwe FM. Mocht het met dit lijntje niet gelukt zijn, dan zal het waarschijnlijk bezet gehouden worden door Smelne FM, maar er wordt in ieder geval een lijntje gebruikt!

Water

Het woord water doet mij altijd denken aan onze kroonprins. Prins Willem Alexander houdt zich al jaren in diverse functies bezig met watermanagement.

Na dit weekend echter heeft iedereen bij de titel ‘water’ waarschijnlijk de tsunami in Japan voor ogen. Dat water niet altijd te 'managen' is, werd duidelijk. Ik raak iedere keer weer onder de indruk van de grote kracht van water, wanneer ik beelden van de zeebeving en daaruit voortkomende tsunami in Japan zie. Het water dat zo te zien geen enkele moeite heeft met het verplaatsen van auto’s of zelfs(delen van) gebouwen. Werkelijk alles wordt meegesleurd met de grote golf en achterloos op een totaal andere plaats achtergelaten als het water zich weer terugtrekt.

De glimlach die misschien tevoorschijn komt, wanneer te zien is dat een auto boven op het dak van een woning terecht gekomen is, vergaat je al snel als je de rest van de puinhoop ziet die deze golf achtergelaten heeft. Zelf heb ik wel eens op een glibberige rots gestaan, terwijl er golven op deze rots stuksloegen. Het resultaat was dat ik door de kracht van zo’n relatief kleine golf mijn evenwicht niet kon houden en onderuit ging.

Ook moet ik denken aan een surfer, die op metershoge golven alleen al door de kracht van die golf snel vooruitkomt.  

De kracht van water kreeg zondag-middag echter nog een andere betekenis. Bij ons in de kerk vond er een doopdienst plaats en weer was ik onder de indruk van de kracht van water. Ditmaal vielen een paar druppels zacht op het voorhoofd van de dopeling. Ze werd het gewaar, maar ook niet meer dan dat en toch kon je spreken van kracht, omdat die druppels water een teken en zegel waren van Gods verbondsbelofte. Graag houd ik dan ook dat beeld op mijn netvlies, maar de ramp in Japan duurt voort en nu moet datzelfde zeewater zorgen voor verkoeling van kernreactoren.

Wat een boel verschillende kanten zitten er aan water en geen mens kan zonder!

Witwassen

Achteraf gezien, had ik me aan het begin al moeten afvragen of ik er wel geschikt voor was. Nu, een half jaar later, weet ik dat het niet ‘My cup of tea’ is. Spontaan heb ik destijds mijn hulp aangeboden. Na wat interne wisselingen was er niemand meer voor de taak en ik heb toegezegd, dat zolang ze niemand anders gevonden hadden, ik deze taak wel op me wilde nemen. Het resultaat was, dat het probleem voor hun opgelost was en verder zoeken gestaakt werd.

Vol goede moed begon ik het werk. Zaterdagmiddag, ver na sluitingstijd van mijn administratiekantoor brachten ze een tas vol, met het verzoek de helft hiervan wit te wassen. De andere helft mocht zwart blijven, of liever gezegd moest zwart blijven. Dan begon voor mij het werk. Eerst maar het gedeelte dat zwart moest blijven, dat vergde de minste voorbehandeling. Maar daarna moest ik er toch echt aan geloven. Alles werd nauwkeurig bekeken en daar waar nodig goed voorbehandeld. Vervolgens mocht de machine het echte witwaswerk doen.

Als alles gelukt was, wat soms pas na een 2^e behandeling het geval was, moest de hele boel drogen. Ik mocht dan, als alles klaar was en de boel weer keurig opgeborgen was in de tas, zelf de inhoud van de tas in een kast, in een box achter het hoofdgebouw achterlaten. Heel soms, wanneer ze wat extra activiteiten hadden en niet konden wachten, totdat ik alles weggebracht had, kwamen ze de tas ook wel halen. Met een vriendelijke knik werd de tas dan in de kofferbak van de auto gezet.

Het seizoen, dat alles binnenshuis kon gebeuren is bijna afgelopen. Straks is de hele buurt weer getuige van mijn praktijk. Of dit er ook voor gezorgd heeft dat ik besloten heb met deze witwaspraktijk te stoppen kan ik niet zeggen, maar het gegeven is wel, dat ik de organisatie verzocht heb om intensiever naar vervanging te gaan zoeken, want mijn besluit om te stoppen staat vast.

Hoewel het werk vergoed wordt, stop ik met het wassen van de zwart/witte kleding van het 1^e elftal van Drachtster Boys. Ik wens het bestuur succes met het zoeken naar een nieuwe vrijwilliger!

Rode Ferrari

Ze was het stemlokaal met veel kabaal binnengekomen in haar scootmobiel, een vrouw zo rond de 60 jaar met lang geblondeerd haar dat weerbarstig van alle kanten onder haar pet vandaan kwam. Ze kwam stemmen, maar had niets meegenomen dan alleen haar tasje met haar portemonnee. Heel beleefd is haar verteld, dat ze wel een stempas moest kunnen overhandigen om te kunnen stemmen. Dus helaas moest mevrouw terug naar huis om de vereiste stempas te halen.

Niet veel later kwam ze weer binnen ‘gescooterd’. Ditmaal met in haar mandje een grote stembrief. Halverwege het stemlokaal stapte ze uit haar scootmobiel en liep met stevige stappen naar het stemhokje toe om te gaan stemmen. De voorzitter van het stemlokaal had door, dat zijn instructie om de stempas te halen niet helemaal goed begrepen was. De voorbeeldlijst met de namen van de te kiezen kandidaten was als stempas aangezien. Het resultaat was dat mevrouw nog steeds niet beschikte over een geldige stempas en onverrichte zaken terug naar huis zou moeten.

“Mevrouw, als de batterij van uw mooie rode Ferrari het nog haalt moet u een stempas als deze thuis ophalen” zei hij en liet een voorbeeld stempas zien. “Nee, hè, heb ik dat. Ga ik een keer stemmen, moet ik er drie keer voor heen en weer rijden, omdat ik de goede spullen niet meeneem”, mopperde ze luidruchtig. “Nou, ik weet niet of mijn batterij dat haalt hoor!” Ze schuift haar bril van haar neus en drukt haar neus haast tegen de accu van haar scootmobiel. “Ja hoor, hij staat al in het rood! Kijkt u maar mevrouw” zegt ze tegen de vrouw die na haar het stemlokaal binnen is gekomen. Uit beleefdheid kijkt mevrouw op de accu en ziet dat het groene lampje duidelijk brand. Gelukkig er zit nog genoeg puf in voor een nieuw ritje naar huis en weer terug.

Voor een derde maal rijdt de rode Ferrari het stemlokaal binnen. Triomfantelijk wordt een envelop met stempas omhoog gehouden. “Ze hebben hem in een envelop verstuurd! Wie verwacht nou zoiets” zijn de woorden die ze spreekt als ze weer vlot uit haar scootmobiel stapt. “Ja, u ziet het, na acht maanden kan ik weer lopen”. “Eerst viel ik over een poes en toen over een kat!” Achter de tafel kunnen we geen van drieën ons lachen inhouden en een beetje beledigd legt mevrouw nogmaals uit, dat ze eerst over een kat gestruikeld was en 4 maanden later over zo’n klein hondje, maar nu na therapie gelukkig weer kon lopen.

Het volgende probleem, een identiteitsbewijs. Na lang zoeken tussen al haar pasjes is het ding nog niet gevonden. Een stembureaulid vraagt of hij misschien even mag zoeken tussen haar pasjes. Of hij het gevonden en bekeken heeft, of het niet over zijn hart kon verkrijgen mevrouw nogmaals terug te sturen weten we niet, maar mevrouw had wel bewezen dat ze dezelfde was als op de overhandigde stempas stond en mocht met stemformulier het hokje in.  “Ik ga alleen maar stemmen, omdat ik het zo zielig vind, dat degene die ik wil stemmen zo verguisd wordt. Ik heb zo’n medelijden met hem, dat ik die ga stemmen” zegt ze en zoekt naar haar leesbril. Met leesbril op kan ze helaas haar kandidaat niet vinden en ze vraagt of er misschien een loep is. Elk stembureau dient een loep te hebben en omdat ze de eerste is, die er naar vraagt, moet er even in de koffer gezocht worden. Eenmaal in het bezit van de loep, kan ze nog steeds haar kandidaat niet vinden en we leggen uit, dat ze waarschijnlijk zoekt naar een landelijk politicus, die niet op de lijst van de provinciale verkiezingen voorkomt. “Heb ik dat, ga ik een keer stemmen, staat mijn kandidaat er niet op!” moppert ze.

Mevrouw heeft toch een hokje rood gemaakt, want de twee blanco stemmen die na afloop in de stembus bleken te zitten waren beiden aan de verkeerde kant van het formulier met rood versierd. Iemand, met bovendien ook een machtiging van een ander, heeft het waarschijnlijk niet goed begrepen hoe een geldige stem uitgebracht moest worden en heeft de handtekening aan de verkeerde kant van het formulier omcirkeld en zodoende, waarschijnlijk zonder het te willen en te weten, twee stemmen verloren laten gaan.  Maar mevrouw heeft gestemd en onze lange dag op het stembureau opgefleurd.