Dresscode

Een kwartier voor mijn eerste afspraak van vandaag klinkt vrolijk het wijsje “Für Elise” bij me op kantoor. Eén van de in te stellen wijsjes van de deurbel. Ik schrik er van, want ik sta net met een stapel papier bij de papierversnipperaar met mijn rug naar het raam en had nog niemand verwacht. Meneer 1 van de kascontrolecommissie is er al. Wanneer ik de deur voor hem open doe excuseert hij zich dat hij wat aan de vroege kant is. Hij was bang dat hij even moest zoeken naar mijn kantoor en is extra vroeg van huis gegaan. Toch wel makkelijk, zo’n grote reclamesticker op de deur!

Als hij zich goed en wel geïnstalleerd heeft en al druk doende is met de controle van de jaarcijfers, zet ik een lekker bakje koffie voor hem neer. Ook ik ga aan de ronde tafel zitten en moet direct mijn boekhouding induiken voor de 1^e vraag: “Hoe komt het, dat de contributie niet op hele euro’s staat, maar tot op centen nauwkeurig is weergegeven?”, vraagt hij. “Nou kijkt u bijvoorbeeld maar op het bankafschrift 35 van 9 april: een ontvangen bedrag € 79,16 aan contributie”, antwoord ik. Pffff dit wordt weer bijna een accountantscontrole volgens mij.

Als ik opkijk vanachter mijn laptop vandaan heb ik moeite om mijn lachen in te houden. Meneer mag dan fanatiek de cijfertjes willen controleren, zijn kleding heeft vanmorgen een iets minder goede controle gehad. Zijn fraaie ruiten trui heeft hij binnenstebuiten aangetrokken. Alle ruiten zijn afgewerkt met dikke randen. Even denk ik dat meneer erg modern is en dat het zo hoort, maar wat losse draadeindjes laten zien dat de binnenkant toch echt buiten gedragen wordt, misschien een vlekje op de buitenkant?

Ondertussen komt meneer 2 van de commissie ook aanfietsen en ook voor hem ga ik een lekker kopje koffie zetten. Even kan ik mijn gezicht uit de plooi halen. Wat kan je een lol hebben tijdens zo’n serieuze kascontrole. Gelukkig ontdekken ze nog een echt foutje en mag ik ook serieus aan de slag. Wanneer ze ruim anderhalf uur later vertrekken ben ik opgelucht dat ik het foutje snel kon ontdekken en nu alles klaar is voor de komende ledenvergadering.  Ik ben benieuwd naar de dresscode van die avond.

Campagne

Staat ze nu al weer voor het raam, dacht ik toen ik met ons oppashondje Sjieba aan de achterkant langs ons huis liep. Gisterenavond ook al! Het lijkt mij, dat ze het toch wel druk genoeg heeft met andere zaken als lijsttrekker van de ChristenUnie in Smallingerland. Volgens mij kan het ook helemaal niet, ze is als het goed is nu aan het haringhappen met Arie Slob.


Deze periode mag ik wat vaker oppassen op Sjieba. Rogier, onze schoonzoon, is ‘pr-man’ binnen de ChristenUnie en heeft het op het ogenblik druk. Er moet campagne gevoerd worden, want de gemeenteraadsverkiezingen van 19 maart naderen met rasse schreden.  De momenten dat hij hier druk mee is en Daniëlle naar haar werk moet, krijg is gezelschap van Sjieba en Sjieba geeft me de mogelijkheid om de buurt weer een beetje te bestuderen tijdens de ommetjes.

Zaterdag mocht Rogier gaan ‘haring slobberen’, zoals hij het zelf noemde. Arie Slob was in Drachten en in ‘de Buurt’, het centrum van Drachten, werd aan de voorbijgangers haring uitgedeeld. Weer eens wat anders dan een flyertje. Het was een succes als ik de lijsttrekker zo hoor: ”We lusten ze rauw! We zijn je maatje, vertel je ongezouten mening – haringactie slaat aan!” , meldt ze op Facebook.

Zij was het dus toch niet, die voor het raam stond, maar ik ken en herken mijn buurvrouw toch wel! Langzaam dringt het tot me door, dat ik al een paar maal gezwaaid heb naar de campagneposter van de ChristenUnie. Mooi hoor die posters op ware grootte.

Dubbel

Steeds kwam ik ze weer tegen. Ik had het idee dat ik dubbel zag. Nou kon dat natuurlijk makkelijk, want als ik moe ben dan wil ik wel eens wat moeite hebben om mijn beeld scherp te krijgen, maar ik kwam ze ook al na 3 km tegen op een wandeling van 21 km en toen was ik nog niet moe. In twee dagen een marathon lopen in Egmond aan Zee, daar deden ruim 14.000 wandelaars aan mee vorig weekend, waaronder dit ouder stel, dat me steeds weer deed glimlachen.

Tijdens de 1^e rust van het wandelevenement raakte ik gezellig met ze aan de praat. Ze kwamen uit Middelburg en waren het hele weekend naar Egmond gekomen voor de marathon. Achteraf hadden ze een beetje spijt, want ze hadden er deze 2^e dag niet zo veel zin in om weer 21 km te wandelen, maar ja als je er zo’n eind voor gereisd had, dan gaf je niet op natuurlijk. In mijn gedachten noemde ik ze Okko en Eugenie, maar eigenlijk kwam dat alleen maar door hun kleding. Anders dan Eugenie liet Mevrouw Uniseks, meneer Uniseks altijd keurig uitpraten.

Je ziet ze ook vaak fietsen, die uniseksmensen, het enige verschil dat je kunt ontdekken is de stang van de herenfiets. Voor de rest is echt alles hetzelfde: fietstas, kaartenhouder op het stuur, maar ook dezelfde kleding, schoenen en natuurlijk de regenjas onder de elastieken van de bagagedrager. Ach ik hoef eigenlijk niet bang te zijn om zo te worden. Ab is een fietser en ik ben een wandelaar; wij maken onze kilometers gescheiden, maar toen ik mijn nieuwe wandeljas vond tussen de herenjassen bij de ANWB moest ik er wel aan denken.

Toen ik stond te wachten op mijn lift, kwamen we elkaar weer tegen. Vrolijk hebben we geroepen: "Tot volgend jaar!"

Dat het niet een optocht van uniseksmensen is, wil ik toch ook nog even kwijt. Veel respect kreeg ik voor de jonge gezinnen, de kinderen die bijna 2 maal zo veel passen dan papa moeten nemen en toch een tocht van 21 km uitwandelen. Die kinderen mogen van mij trots met hun medaille om de nek huiswaarts gaan.

Saai

Vergaderen saai? Nou vaak wel hoor, maar nu dus even niet! Alhoewel vergaderen... de vergadering was officieel al gesloten door de voorzitter, wanner hij tot ontdekking komt dat hij nog iets vergeten is. In een snel tempo wordt de laptop tevoorschijn gehaald en op een link naar een website geklikt.

Tada… een profiel van een man op één of andere seks-dating site. Klokkenspel in vol ornaat! Maar voorzitter, wat doet u nu? Wanneer er weg gescrold wordt van de foto’s, waar ik persoonlijk de vergadering niet voor had willen verlengen, is te zien, dat het niet gaat om zijn eigen profiel. Naast het portret van de man, staan zijn interesses. De voorzitter begint dit hardop voor te lezen. “Ho maar voorzitter, dit willen we niet weten”, zeggen de andere bestuursleden.  Wat is de bedoeling van deze voorstelling?

Wandelen en fotograferen gaan vaak samen, daar heb ik al vaker melding van gemaakt (zie ook mijn blog “Het bonnetje” van 29 januari 2011). Nu zijn er op de wandeltochten altijd wel fotografen, die hun foto’s aanbieden aan de organisatie van de wandeltocht. Laat nou één van die fotografen er nog een andere hobby bijhebben. Of we hier iets aan moesten doen, want de voorzitter had een melding ontvangen, dat er iemand lastig gevallen was door deze man. 

Hoewel verkeersregelaars soms net verkeersagenten zijn, waren we van mening, dat we hier als wandelsportvereniging weinig aan konden doen.  We zijn gewaarschuwd en zullen het zeker in de gaten houden, maar meer dan dat kunnen we niet. Bedankt voorzitter, dat ik met een iets ander beeld voor ogen mijn auto weer in stap naar huis toe. Saai hè, zo’n vergadering.

Mighty Mouse

Het is nog vroeg en ik geniet in alle rust van mijn ontbijt. Als het zo stil is, is een licht geritsel goed hoorbaar. Heel duidelijk hoor ik dit vanuit de keuken. Ik sta op om te kijken waar het geluid vandaan komt, maar er is niets te zien en ik hoor ook niets meer. Een paar maal hoor ik weer geritsel wanneer ik stil mijn boterham op zit te eten en steeds als ik naar de keuken loop hetzelfde resultaat…niets.

Het doet me denken aan ons ongewilde huisdiertje van vorig jaar. Tijdens Sinterklaastijd begon hij een wintervoorraad pepernoten aan te leggen en ik maar denken dat huisgenoten de pepernoten van de etagère op het tv-meubel erg lekker vonden. Maar muisjes die wintervoorraden aanleggen laten kaas ook niet liggen en het muisje was snel gevangen. Het zal toch niet waar zijn hè… weer een muisje in huis? Veel valt er niet te halen, want de etagère vul ik alleen nog met verpakte lekkernijen.

De volgende avond, volop geluiden in huis; “ONEHUNDERDANDÉÉÉÉIIIIGHTYYYYY”, Mighty Mike is op hol geslagen tegen Adrian Lewis. Hoewel ik vol aandacht naar de wedstrijd kijk, zie ik in mijn ooghoeken iets bewegen. Ja hoor, een muis dook achter het tv-meubel, ik zie af en toe zijn snuitje tevoorschijn komen. Snel zoek ik de muizenklemmen op en zet er twee voor het tv-meubel neer. Wanneer ik weer op de bank zit en ‘van Gerwen’ zijn zoveelste 180 gooit, durft de muis het aan om even polshoogte te nemen. Vreemde vogels die klemmen moet hij denken want hoewel de wedstrijd nog niet afgelopen is, duikt hij over de plint in de keuken onder de koelkast. Tevergeefs probeer ik de muis te vangen door ’s avonds weer lekkere verse kaas aan te bieden.

Het is alsof ‘Mighty Mouse’ erop gewacht heeft… de finale PDC Word Darts Championship. “ONEHUNDERDANDÉÉÉÉIIIIGHTYYYYY” klinkt het weer en hij duikt achter het tv-meubel. Dan maar weer verse kaas in de klemmen zetten en afwachten. Dit keer laat hij zijn snuit verschillende keren zien, een echte liefhebber van darts denk ik, want de wedstrijd wordt spannender. Van de kaas moet hij nog steeds niets hebben en na een tijdje zoekt hij zijn plekje onder de koelkast weer op. Natuurlijk volgen we ook andere Nederlanders in de dartsport en wanneer Christiaan Kist zijn wedstrijd op ‘Lakesite’ speelt, ben ik benieuwd of ons huisdier weer te zien krijgen. Nee hoor, hij laat zich niet zien: ik moet toch zien te achterhalen wat de lievelingssnack van ‘Mighty Mike’ is, misschien dat we hem daarmee kunnen vangen. Dus als iemand me dit kan vertellen…graag!

Oranjegekte

Één maal per jaar, op Koninginnedag, doe ik de moeite om er op mijn ‘oranjebest’ uit te zien. Afgelopen 30 april was het erg zonnig en ik heb mijn nieuw gekochte oranje T-shirt laten liggen en mijn wat oudere oranje hemdje aangedaan. Gekker moet het niet worden; voor mij geen oranje petjes, brillen, kousen of andere attributen!

We waren met Koninginnedag op de camping en het weekend ervoor werd ons veld oranje. Leuk om dat ook mee te maken, maar een beetje lastig ook, omdat er voor ieder toiletbezoek onder alle vlaggetjes doorgelopen moest worden en zelfs ik moest daarvoor een beetje bukken. Na Koninginnedag werden de vlaggetjes weer opgeruimd.

Dit bleek echter niet voor lange tijd, want tot onze verassing waren ze afgelopen weekend weer opgehangen. Dit keer wel 2x zo veel, maar gelukkig hangen ze nu een klein stukje hoger. Ook onze luifelstok werd gebruikt voor de oranje slingers, nou eigenlijk een 'rood-wit-blauw' slinger en een ‘Heineken-slinger’. Zo zijn we toch een beetje een uitzondering op het overig oranje veld. Dat wij nu precies die ‘bierslinger’ aan onze caravan hebben hangen, we hebben er echt niet om gevraagd!

Wat een spelletje voetbal niet allemaal teweeg kan brengen. In de rust van de laatste ‘oranjewedstrijd’ heb ik geprobeerd bij te houden hoe vaak het woord oranje viel in één van de reclameblokjes, maar ik ben de tel kwijt geraakt. Iedere aankoop wordt beloond met oranje attributen. Zo ben ik inmiddels in het bezit van wel 3 gelukspoppetjes, nou dat moet dan helemaal goed komen in de voorronde. Van uitschakeling kan geen sprake meer zijn en ik heb nog genoeg tijd om me voor te bereiden op de volgende rondes. Oranjegekte, ongewild doen we er allemaal aan mee.

Het kerstdiner

Hij ging maar alvast aan tafel zitten. Etenstijd is etenstijd en normaal zat hij al lang uit te buiken op de bank rond deze tijd. Het werk in de keuken was nog maar net begonnen, dus zijn geduld werd wel wat op de proef gesteld. Dan maar eerst een aperitiefje. “Doe mij maar een AA” zei hij. En een glas erbij? Ja natuurlijk, dat 'Chenet-glas' is wel grappig, daar past het flesje precies op!

Hè, hè, eindelijk het eten wordt opgediend, nou ja eten. Hadden ze daar zo veel tijd voor nodig? Oh het is nog geen hoofdgerecht, dit heet dus een amuse. Het is een hapje omhuld met rookvlees en wat erin zit, dat maakt allemaal niet uit. Het smaakt prima! Maar ja zo’n amuse is wel snel op “En, wat nu?” klonk het toen alles weggeslikt was.

Nou dan maar gelijk aan het voorgerecht, alles stond al klaar in de keuken gelukkig! Wat is dat nu voor een ei bovenop het gerecht? Als voorgerecht werd een zalmtartaartje met een gepocheerd ei geserveerd en zo’n ei zonder schil gekookt ziet er wel erg glibberig uit. Eerst maar voorzichtig een hapje onder het ei proberen. Jammer, er zit een bosuitje in verwerkt en dat is niet echt zijn smaak. Hij wacht gewoon vol spanning op het hoofdgerecht en ‘past’ een rondje.

Op het hoofdgerecht moet hij nog een ‘gang’ extra wachten, eerst krijgen we een spoom. “Spoemmm, ook daar heb ik nog nooit van gehoord” zei hij, “Wat is dat?” “Je krijgt een bolletje ijs in tonic, dat is de spoom” werd er geantwoord. “IJs? Krijgen we eerst een toetje?” riep hij helemaal verbaasd. Een spoom is een tussengerecht, om de smaak te neutraliseren. Dat is om de smaak van dat bosuitje weg te krijgen. “Oh, dat is wel goed ja!”

Na nog een kwartiertje kokkerellen in de keuken werden de borden met het hoofdgerecht geserveerd. Iedereen mocht kiezen, een hertenbiefstuk of gegrilde varkensrollade. Nou hertenbiefstuk dat hoefde hij niet, veel te zielig en rollade daar was hij gek op, dus de keuze was niet moeilijk. Ook lagen er nog zelfgemaakte aardappelkroketjes en stoofperen uit eigen tuin op het bord. En die cranberrysaus met geroosterde amandelen, dat hoefde niet, het was goed zo, wat op zijn bord lag. Eindelijk eten, hè, hè! Het was zeker de moeite van het wachten waard. En plaats voor een toetje was er niet meer, hij paste weer een rondje, maar bleef wel gezellig aan tafel zitten.

Het dessert van vanille- en chocolade ijs met slagroom en Belgisch zeebanket smaakten de anderen goed en het was zeker een geslaagd kerstdiner, maar toch ook wel weer fijn, dat er nu gewoon om half zes weer een warme prak op tafel staat.