Lucht

Net terug van vakantie; de spullen zijn uit de auto en de was is neergezet bij de wasmachine. Het is zo'n grote berg, dat ik nog niet de puf heb gehad om alles te sorteren en een draai aan te zetten. Eerst maar de laptop op mijn bureau aanzetten en kijken of er nog wat leuks te zien is op de sociale websites. Ik heb al heel lang niet meer ‘ge-msn-d’ met mijn moeder en laat ze nu net online zijn! De berg was moet maar even wachten, eerst even gezellig ‘bijkletsen’. Tijdens het gesprek kleurt mijn kantoor rood, van de avondzon en hoewel de was mijn msn-gesprek niet kon tegenhouden, kon deze avondzon dat wel. Hier moet ik een foto van maken.

Foto’s maken van de lucht, op de camping gebeurde dit ook regelmatig. Met het uitzicht op het westen, hing mijn fototoestel regelmatig zo ’s avonds om mijn nek, om de wolkenpartij of de lucht bij ondergaande zon te kunnen fotograferen. Ab moet er haast wel eens genoeg van gekregen hebben. Trouwens dat heeft hij ook laten blijken.

In de lucht zat bij de wolken een klein stukje dat net een weerkaatsing van een regenboog leek. Ook daar moest natuurlijk een foto van genomen worden. Ab twijfelde eraan of je het stukje regenboog wel zou zien op de foto en vond het overdreven, dat ik er een paar foto's van maakte. Ook ik twijfelde en ja, dan worden het al snel een aantal foto’s om zo de kans groter te maken dat er een mooie foto tussen zou zitten.

Na een paar foto’s is Ab het zat. Hij gaat in mijn beeld staan, maar laat dat nu ook weer een mooi plaatje opleveren: oordeel nou zelf, is hij niet mooi zo bij avondlicht?

De lucht, ik kan niet doen alsof het maar lucht is, ik moet er af en toe een foto van maken. Dan moet alles even wachten, maar na het plaatje van de ondergaande zon in Drachten heb ik toch nog een draai was aangezet, want ja het werk moet ook gewoon doorgaan natuurlijk.

Vakantie

Eindelijk kwam het ervan, een afspraak met Hilda de kapster. Want na het zien van de foto links is iedereen het er wel over eens; ik ben veel te lang blijven lopen met een kapsel dat hoognodig vakkundig onderhanden moest worden genomen. De vakantietijd was echter al aangebroken en Hilda was precies in de periode dat ik een afspraak wilde maken met vakantie en eerlijk gezegd kwam het na haar vakantie er maar niet van om een keer af te spreken.

Vakantie is trouwens altijd een dankbaar onderwerp bij de kapper. Natuurlijk juist deze tijd, want of je staat vlak voor een vakantieperiode en kan breeduit vertellen over waar de reis naar toe gaat en waarom je juist voor deze bestemming gekozen hebt, of je bent al weggeweest en kan je ervaringen delen met de kapper, of de kapper met jou. Ik wist dat Hilda naar Egypte was geweest en was erg benieuwd naar haar waterpijpverhalen.

Laat ze nou juist gisteren een door haar en haar man samengesteld fotoalbum van haar reis naar Egypte thuisbezorgd hebben gekregen. De postbode belde speciaal aan om het pakket(je) te overhandigen. Ze had het fotoalbum meegenomen en zodoende konden we er allemaal van genieten. Ze waren 8 dagen weggeweest en helaas waren niet alle foto’s in het album afgedrukt. Met een grote glimlach werd het boekje overhandigd en tot mijn verbazing paste het in mijn handpalm. Een fotoalbum van ongeveer vijf bij tien centimeter. Leuke foto’s, handzaam album en ik heb de vakantiesfeer en een beetje de waterpijp mogen proeven, maar volgens alle aanwezigen in de kapsalon paste het pakketje best door de brievenbus en had die postbode er niet speciaal voor hoeven aanbellen.

In de koffer

Het heen en weer rijden naar Kaatsheuvel lijkt soms niet meer dan het verplaatsen van steeds weer dezelfde spullen. De laptops en ordners, om te kunnen werken en de kussens om na de arbeid lekker te kunnen slapen. Mijn fotocamera, gewoon omdat ik die altijd bij me wil hebben, kledinghaakjes, met of zonder overhemden en natuurlijk de grote zwarte koffer. Op de heenweg naar Kaatsheuvel vol met netjes opgevouwen kleding en handdoeken, terug met dezelfde inhoud, maar dan minimaal 1 dag gebruikt en iets minder netjes gevouwen.

We hadden alle spullen gisteren weer naar Drachten gebracht en omdat het tegen winkelsluitingstijd liep, ben ik nadat we de spullen in huis gezet hadden, gelijk boodschappen gaan doen. Al liep het al tegen 8 uur, we moesten nog eten, dus snel boodschappen in huis halen en dan de avondmaaltijd klaarmaken. Maar voordat ik achter het aanrecht kon gaan staan, werd ik door Ab mee naar boven genomen, omdat hij me iets moest laten zien.

Hij liep richting slaapkamer en had bij het opruimen van onze kussens zijn vraagtekens gezet bij iets wat aan het voeteneind van ons bed lag: 4 BH-tjes en een glimmende boxer! Duidelijk niet van ons. De BH-tjes kwamen me wel bekend voor, maar de boxer niet. Frank had vorig weekend een bbq in ons huis met zijn voetbalvrienden (die kratjes bier op de foto hierboven zijn stille getuigen hiervan), er was geen sprake van damesbezoek volgens ons. Toch maar aan Frank vragen hoe die lingerie op ons bed terecht gekomen was.

De oplossing was simpel en snel gegeven: Frank had een koffer nodig voor zijn vakantie en boven op de linnenkast lag nog een groen exemplaar. Voor de zekerheid even gekeken of alles uit de koffer gehaald was en nee dus… de lingerie was afkomstig van Daniëlle en Rogier. Na hun huwelijksreis hebben ze de koffer niet goed leeggemaakt. Frank vond het niet nodig om op zijn vakantiereis met deze spullen te sjouwen en heeft het dus achter gelaten ‘in onze koffer’.

Stilte

De hele zaterdag liep ik al rond met het voornemen een heerlijke lange wandeling te maken, maar het kwam er steeds niet van. Hoewel we vroeg gewekt werden doordat er op de boomkwekerij naast de camping vanaf 8 uur flink gesnoeid moest worden, hebben we toch lang in bed gelegen en vloog de ochtend voorbij. ’s Middags begon de uitzending van de Tour de France, waar we beiden graag naar kijken. Maar voor ons doen aten we vroeg ’s avonds, dus kon ik toch mijn voornemen in vervulling laten gaan.

Om 8 uur heb ik de stoute wandelschoenen aangetrokken en ben ik erop uit gegaan. De gezellige campingbarbecue met live muziek was nog volop aan de gang en al neuriënd liep ik langs het halfvolle terras. Het geluidsniveau won het van het muziekniveau. Ik dacht dat er een soort karaoke georganiseerd was, maar het bleek te gaan om muziek van ‘niemand minder dan The Dutch Show Company’, zoals ik ze later aangekondigd zag in het recreatieprogrammablad. Op naar de Loonse en Drunense duinen, die tegen de camping aan liggen.

Het eerste wat je tegenkomt als je deze duinen inloopt zijn de bordjes “waterwingebied” en “stiltegebied”. Voor water had ik zelf gezorgd, maar de stilte leek me wel lekker. De live muziek won het echter van de stilte. Hoe ver ik ook liep, ik kon blijven mee neurieën op de muziek van de camping. Maar stil was het wel; ik kwam geen mens tegen! Twee uur heb ik gelopen zonder ook maar één persoon tegen te komen.

Toen werd het tijd om terug te keren naar de camping. Maar ja welke kant moest ik oplopen om uit het duingebied te komen? Nou met behulp van de luide muziek en de ondergaande zon lukte het me aardig om op de van te voren geplande plaats uit het duingebied te komen. Moe en voldaan, genoten van de stille duinen, helaas niet van de stilte, kwam ik rond half 11 weer bij onze caravan.

'It avenseart'

Sinds we in Friesland wonen, hoor ik af en toe een uitdrukking, die moeilijk te vertalen is in het Nederlands. Zo vind ik het Friese werkwoord ‘sneupe’ zo mooi. In het Fries woordenboek wordt het vertaald door: speuren, snuffelen, maar eigenlijk betekent het: gezellig langs kraampjes en door winkeltjes kuieren en kijken of er leuke spulletjes te koop zijn, maar ja, dat zet je niet in een woordenboek.

Vandaag hoorde ik een mooie toepassing van een ander Fries werkwoord, dat moeilijk te vertalen is: ‘avensearje’. Bij ons in de buurt wordt op het ogenblik flink gebouwd. Zo wordt er 2 huizen verderop een grote aanbouw gemaakt en aan de overkant van het stuk grasland wordt een kantoorgebouw voor een uitzendbureau gebouwd. Sinds kort echter wordt er ook een nieuw huis schuin achter ons gebouwd. Toen we afgelopen week thuiskwamen, nadat we twee weken op de camping waren geweest, viel het ons in eerste instantie niet op dat er verder gebouwd was aan het nieuwe huis. Dichterbij gekomen zagen we dat de hele fundering af was. Dat zal best een hele klus geweest zijn.

Vanmorgen werd ik wakker en hoorde een boel ‘bouwgeluiden’. Natuurlijk niet vreemd met al die bouwprojecten in de buurt, maar toen ik de rolgordijnen opendeed, stonden er al een paar delen van de nieuwe woning, een houtskelet woning en ‘it hûs avenseart aardich’ volgens de buurvrouw. En dat doet het inderdaad, bekijk de foto maar eens van een ochtendje werk! In het Fries woordenboek wordt ‘avensearje’  vertaald door: vorderen, voortmaken. Maar je zegt niet:”Het huis maakt aardig voort”. Het huis vordert aardig kan misschien wel, maar ik denk bij deze uitdrukking al snel, dat het huis op een paar stenen na helemaal af is en bovendien heeft het werkwoord ‘vorderen’ meer betekenissen dan het werkwoord ‘avensearje’.

Toen ik het werkwoord ‘avensearje’ voor het eerst hoorde, wist ik eigenlijk al gelijk de betekenis ervan. En dat niet omdat ik dat geleerd heb tijdens mijn inburgeringcursus ‘Frysk’, maar omdat het nagenoeg hetzelfde uitgesproken wordt als een werkwoord, dat ik vroeger mijn vader en ook mijn oma, wel vaker heb horen gebruiken: ‘affeceren’. Dit werkwoord met dezelfde betekenis is een dialect uit Noord Brabant, de streek van mijn geboorteplaats Klundert, dus ook van Kaatsheuvel. Ik denk dat ik het op de camping een keer ga toepassen: “het affeceert aardig!"

De grootste fan

Of je vindt hem mooi, of je vindt hem absoluut niet mooi. Dat is de reactie op onze nieuwe auto. We mochten ruim 3 maanden geleden een leaseauto uitzoeken en de enige voorwaarde was een van te voren vastgesteld maximum leasebedrag per maand. Ab had zich wat verdiept in merken en modellen. We zijn beiden niet van die ‘autofanaten’ en ik had dan ook geen voorkeur voor een bepaald merk of model.

Wel voor de kleur, of eigenlijk tegen: “Als het maar geen brandweerrood wordt!” En ja, één voorkeur had ik wel; het liefst een auto met een hogere instap, zodat je niet zo diep hoeft te bukken om in te stappen. Ab zijn keuze viel op een Nissan Quasqai en we vonden zo'n sunroof wel erg mooi. Helaas toen we bij de Nissan dealer gingen ‘proefzitten’ bleek dat hij met zijn hoofd tegen de rail aan de zijkant kwam en dus te ‘groot’ was voor deze auto. De dealer liet ons het nieuwere model, de Juke, ook proberen. Deze kleinere uitvoering kon zelfs 50 kg meer trekken en we zaten er prima in. De beslissing was al snel genomen, het werd een Nissan Juke en als kleur koos Ab… ROOD. Precies dezelfde als in de tv commercial.

Onze auto was nog in bestelling en tijdens een familiediner ter gelegenheid van de verjaardag van (o)ma kwam het onderwerp op auto’s. Mijn zus, een vervent BMW rijdster, vertelde in geuren en kleuren, dat ze nu toch een afschuwelijke auto had zien rijden: de Nissan Juke! Van je zus moet je het maar hebben, dank je wel zus, die hebben wij net besteld! Ook later, als de Juke eens ter sprake kwam, werd ons duidelijk: of je vindt hem mooi, of je vindt hem absoluut niet mooi. Een tussenmogelijkheid schijnt er niet te zijn.

De grootste ‘Jukefan’ zijn we na 5 dagen ‘Jukerijden’ al tegengekomen. Ons overbuurjongetje van 2,5 op de camping. We stapten nog maar net uit of het ventje kwam al enthousiast op ons af en riep: ”Nissan Juke, Nissan Juke, Nissan Juke”. Helemaal weg is hij van onze nieuwe auto en natuurlijk mocht hij er even in zitten. Als we wegrijden roept hij: “dag Nissan!” en als Ab weg is komt hij regelmatig even melden: ”Nissan weg”. Ja, hij is echt weg van onze Nissan Juke!

Bel-me-niet

Ring…ring…ring... (de zakentelefoon) “Goede middag, met Margreet de Kwaadsteniet.” “Goede middag mevrouw Margreet, met meneer Huppuldepup van Pretium Telecom. Mag ik van u de eindverantwoordelijke die gaat over de inkopen van uw kantoor?” “Daar spreek u mee. ” “O, mooi dat ik u dan tref mevrouw Margreet. Ik zie dat u op het ogenblik geen gebruik maakt van Pretium. Is het u bekend dat u mogelijk te veel betaalt aan telefoniekosten, mevrouw Margreet?”  

“Voor dat u verder gaat meneer, bent u afhankelijk van het bel-me-niet register?” ‘Jawel, daar zijn we inderdaad van afhankelijk, maar u staat in ons klantenbestand als voormalig klant van Pretium Telecom, daarom mogen wij u gewoon bellen”  “Dit antwoord kreeg ik twee weken geleden inderdaad ook van uw collega. Maar hij zou een aantekening maken, dat we niet meer gebeld wilden worden door Pretium Telecom” “Nou ik zie geen aantekening hiervan hoor mevrouw Margreet, maar u weet dat u bij Pretium Telecom minder betaalt dan bij uw huidige provider, mag ik vragen waarom u meer wilt betalen dan nodig is?”  “Ik wil gewoon niet meer gebeld worden door Pretium Telecom, maar ik begrijp dat dit niet mogelijk is.” “Natuurlijk is dit mogelijk, mevrouw Margreet,  ik maak een aantekening dat u niet meer gebeld wilt worden, dan wens ik u nog een fijne middag en verbind u nu door naar het bel-me-niet register.”

“Het bel-me-niet register, dat heeft toch geen zin, ik ben klant van u geweest, dus u hoeft geen rekening te houden met het bel-me-niet register, bovendien sta ik al geregistreerd”. “Dat klopt mevrouw Margreet, maar ik moet u toch wijzen op  het bel-me-niet register, goede middag… … U wordt doorverbonden…” Ietwat gefrustreerd hang ik op. Nu maar hopen dat die aantekening werkelijk gemaakt is en ik dit soort telefoontjes niet meer hoef te beantwoorden.